Op deze pagina zal componist en regisseur Frank Affolter je meenemen in het ontstaan en de ontwikkeling van deze productie.

23-6-2018
Na lang nadenken en vooral twijfelen heb ik toch besloten mijn nieuwste project met jou te delen. Het begon ruim tien jaar geleden, na het zien van een televisieshow. Twee mini-kinderen werden door hun moeder gepresenteerd. Zij, 9 jaar oud en hij net 14. Beiden nog geen meter groot. Natuurlijk waren ze schattig, maar wel tentoongesteld. Het was voor mij de bevestiging: the Elephant man moest er komen, niet als film, niet als toneelstuk, maar als musical. Hij heeft alles in zich. Hij is zielig en liefdevol, misvormd en intelligent. Hij wordt misbruikt op vele manieren en door vele mensen van laag tot hoog. Hij fascineert nog altijd de medische wereld en ondanks zijn groteske vormen trekt hij je aan. En ga je, of je wil of niet, van hem houden.

24-6-2018
Zonder enige cent op zak ging ik op zoek. Wie wil met mij dit avontuur aan. Wie wil, zonder enige zekerheid dat er een voorstelling komt, zijn tijd steken in mijn fantasie, mijn droom, mijn gekte om weer een musical te maken. Lars Boom! Ik had eerder met hem de musical “Merlijn en het mysterie van koning Arthur” gemaakt. De samenwerking was geweldig, ondanks dat het hier veel herstelwerkzaamheden betrof. Merlijn was eerst door een ander geschreven, maar dat was geen succes. Lars herschreef en herschreef totdat er een nieuw script lag. De voorstelling was gered.
Nu tijd voor een geheel nieuwe originele musical.
Lars zei meteen JA en in een zeer korte tijd hadden we 5 nummers en een script dat voor 90% klaar was. Zo dachten we.
We houden in het voorjaar van 2008 een presentatie in theater de Speeldoos in Baarn.

25-6-2018
Het is maandag 26 mei 2008. PRESENTATIE van onze nieuwe musical DE ELEPHANTMAN. Alle voorbereidingen zijn getroffen. Jacques d’Ancona doet de gesprekken, de interviews, hij zorgt voor de sfeer. Lars, de schrijver, heeft alles op orde om uitleg te geven over het script. Met een koortje hebben we twee nummers ingestudeerd. En we hebben zelfs een heuse Elephantman. Myra de Jong, actrice, staat op het toneel met een kap over haar hoofd en een mantel om haar schouders. Het lijkt wel of hij er zelf staat. En ik?…. Ik ben alleen maar bloednerveus.
De zaal vult zich met theaterdirecteuren uit alle hoeken van het land. Nog tien minuten en dan gaan we beginnen. Nog even alles doornemen. Volgorde van de nummers. Het koor komt bij het tweede nummer op. Daarna een stukje tekst door Lars etc. etc.
“We hebben aanvang” zegt de hoofdtechnicus in vakjargon. Ik kan niet meer terug.
Het zaallicht gaat uit, het toneel licht op. Ik loop naar de piano en sla het eerste akkoord aan.

26-6-2018
Op de piano slaan mijn handen een akkoord aan. De zaal zit vol theaterdirecteuren en een paar mensen van de pers. Ik vraag me af of zij net zo gespannen zijn als ik. De muziek en zang die weldra zal klinken wordt voor het eerst openbaar. En zij mogen het bekritiseren…. Op welke manier dan ook. Ik kijk naar mijn toetsten en zie tot mijn verbazing dat ik een A-akkoord heb aangeslagen. Dat kan toch niet. Hoelang ken ik dit stuk al, hoe vaak heb ik het geoefend de laatste dagen. Het zweet breekt me uit. Het had een F moeten zijn.
Voor de niet-kenners: een A is twee hele tonen hoger dan een F. Als je het lied moet zingen dat eigenlijk twee tonen lager ligt, kun je behoorlijk de mist in gaan. Doorgaan?- zal mijn stem dat redden. Stoppen? – dan kan je net zo goed meteen het ravijn in duiken.
Ik besluit te stoppen. Maak een grap in de trant van: ach we hebben een nieuwe pianist.
En ga vol goede moed in F verder. “Zijn naam Joseph Merrick” in F-mineur om precies te zijn. Ze kijken en luisteren aandacht. Gelukkig, dat was op het nippertje.

27-6-2018
Zelfs na een succesvolle presentatie en enthousiast reagerende theaterdirecteuren, moet musical “De Elephantman” de ijskast in. Het is najaar 2008 en de crisis begint. We hebben 65 voostellingen. Toch durven we het risico niet aan. We hebben er 80 nodig om alles te kunnen bekostigen. Er zijn audities geweest, er is met theaterdirecteuren gesproken. Er is een Belgische regisseur benaderd. Maar het tij van de crisis is niet te keren. En hoe gelijk krijgen we. De musicals krijgen minder bezoekers. De budgetten worden kleiner. Het einde nadert. Met zijn kap over zijn hoofd en de cape over zijn schouders loopt hij langzaam weg. Hij draait zich nog een keer om. “Ga maar” fluister ik zacht. Definitief nemen we afscheid van de Elephantman. Of krijgen we toch nog een kans….. (wordt vervolgd)

28-6-2018
Het is 2010 en we zitten volop in de crisis. De theaters zijn leeg of de kaarten worden bijna gratis weggegeven. Natuurlijk zijn er uitzonderingen. Bij mij begint de crisis ook langzamerhand de kop op te steken. Gelukkig krijg ik een grote opdracht die het hele jaar goed maakt. Natuurlijk ben ik blij, maar toch….ik wil zo graag mijn nieuwe musical.
En dan gebeurt er iets onverwachts, iets speciaals. Een vriendin van mij vraagt om het script van De Elephantman. Ze wil hem vertalen in het Duits. Der Elefantenmann. Nog voor het eind van het jaar heeft ze een groot gedeelte af. We maken een demo met Suzanne Seimel, een fantastische actrice uit Wenen. Ik had haar ontmoet tijden de audities van De Elephantman een paar jaar geleden. Geweldige stem, heerlijk mens. (te beluisteren via de website) Met de demo in mijn hand begint het geloof weer te groeien in de musical. Via mijn Nederlandse theateragent bel ik naar een impresariaat in Duitsland. De man aan de andere kant van de lijn blijkt een Amerikaan. Hij weet wat musical is. Aandachtig hoort hij mijn verhaal aan en aan het eind van het gesprek krijg ik een uitnodiging. Duitsland, here we come.

2-7-2018
Het is inmiddels 2011. Ik sta midden in Berlijn met een Duits script over mijn misvormde ‘vriend’ in mijn hand. Met een paar Duitse musical acteurs presenteren we vanavond wat hoogtepunten uit De Elephantman. Er zullen producenten zijn, theaterdirecties en een ieder die er toe doet om een voorstelling in te kopen of te maken.
’s Middags repeteer ik met de acteurs. Twee daarvan spelen in grote musicals in Berlijn en zijn beroemdheden. Bijzonder om dit mee te mogen maken. Ze zijn alle drie zeer enthousiast over de liedjes. We hebben gekozen voor het lied van Queen Victoria en van de twee hoofdrollen Dr. Treves en Tom Norman. Het gesprek aan tafel doe ik zelf. Dat zal in het Duits zijn …..Jawohl.
Het is half acht en ik zit in de metro. Waarom vraag ik me af, waarom doe ik dit mezelf aan. IS WAT IK WIL NU VOOR HEM OF WORD IK GELEID DOOR IJDELHEID.
Deze zin uit een lied van Dr Treves blijft steken in mijn hoofd. Ik sta voor een groot gebouw. De deur staat open en ik loop de trap op, mijn toekomst tegemoet…..

3-7-2018
In een grote zaal, vlak bij de Brandenburg – Berlijn, staan veel jonge twintigers. De producenten en impresario’s zijn vele jonger dan in Nederland, denk ik nog. Ik ben altijd wel trots op mijn observatievermogen. Veel tijd heb ik daar nu niet voor.
Ik zie mijn contactpersoon staan en die stelt me voor aan de organisatie. De presentatie begint. Eerst zijn er vier andere voorstellingen die hun opwachting maken.
Erg onder de indruk ben ik niet en zie mijn kansen op succes groeien. Dan mogen wij. Mijn zangers halen alles uit de kast om een goede indruk te geven van De Elephantman.
Er volgt een daverend applaus na ieder nummer. Volgens mij straal ik van oor tot oor.
Tussen al deze mensen hoeft er maar één te zijn die het stuk opneemt. Een directeur van een theater of van een festival. Nog even een goed verhaal afsteken en dan moet dit gewoon lukken. In het interview roep ik regelmatig JAWOHL, meestal op het juiste moment. En soms moeten het publiek lachen. Na afloop meng ik me tussen het publiek. “Das war schon. Ich bin student an der Musical-schule” Oh, antwoord ik. Ik zie hem weer teugkeren naar zijn groepje. Verderop zie ik een paar giechelde meiden en steken hun duim op zo van, “goed gedaan jochie” En steeds meer kom ik tot het besef dat hier geen producent te vinden is.


4-7-2018
Het gekke van het ontvangen van complimenten is, dat je weer in jezelf gaat geloven. Ondanks dat je doelstelling totaal mislukt is, blijft het ‘klopje op de schouder’ bij en neemt grensoverschrijdende vormen aan. Na het debacle in Duitsland neemt de overtuiging plaats in mijn hoofd, dat Engeland of Amerika wel interesse zou kunnen hebben. Ja, laten we wel wezen, zoveel geweldige commentaren hadden we nog niet gehad. Sommigen vroegen zelfs waar ze kaarten konden krijgen.
Ik besluit het script te vertalen in het Engels. Omdat ik als exchange-student in Amerika heb gewoond, ga ik nog altijd regelmatig terug naar mijn gastgezin. Het is geen vakantie, maar meer even terug naar ‘huis’. Het is de plek waar ik voor het eerst liedjes begon te schrijven, in het Engels. Zat op een highschool in Farmington Hills, Michigan, en nam daar afscheid van de klassieke muziek. Ik zou n.l. concertpianist worden. Had ik het maar gedaan. Zat ik nu niet met…. okay niet zeuren. Het is en blijft een prachtig verhaal. En we willen de wereld iets duidelijk maken. Met mijn laptop onder mijn arm loop ik het vliegtuig in.

8-7-2018

Wat is er nu beter dan thuis.  En ik ben een rijk mens.  Ik heb twee keer een thuis.
Amerika geeft een andere energie dan ons Nederland.  Nee, ik ga niet klagen, maar voor creatieven is Nederland niet altijd even makkelijk. In de VS is wat dat betreft alles mogelijk.. Er is altijd wel één of andere gek die geïnteresseerd is in De Elephantman.

Dus Affolter, vertalen. En waar kan dat beter dan op de plek waar de hele dag door Engels/Amerikaans gesproken wordt.
Samen met  mijn Amerikaanse moeder begin ik aan de keukentafel te schrijven.  Terwijl zij weer eens een heerlijke Georgia Black Bottom taart maakt of een grilled cheese en natuurlijk echte Brownies bakt, zit ik achter mijn laptop en vraag haar regelmatig om advies.  Zij is net zo enthousiast als ik over het script.  Het blijft een prachtig mens, die Joseph Merrick. 

“His name Joseph Merrick so eloquent chique
But soon he turned out to be the greatest freak” 

Of  een zin uit Woeste Storm.  Blijft mijn favoriete nummer .
“I am praying to the Gods
I can’t do this alone
Release me from ferocious pain”

Het blijft een machtige taal. En steeds meer apprecieer ik de tijd en energie die Lars in dit script gestopt heeft.  Nederlands is niet altijd even toegankelijk.  Geloof me, dit is echt mooi, wat hij gemaakt heeft.  Mensen die mij kennen, weten dat ik niet gauw met complimenten strooi.

Oh, wat zou ik jullie allemaal graag zien in Amsterdam Noord eind Oktober.  Ik hoop dat wij het allemaal kunnen waar maken. Want je vrienden teleurstellen wil je niet. En zeker niet je FB vrienden.    

10-7-2018
Ik kan nooit erg lang blijven in Farmington Hills.
Of het plichtsbesef is of innerlijke onrust; na 12 dagen moet ik weer terug. Heb iedereen gesproken en ben weer helemaal opgeladen om de draad op te pakken.
Het is inmiddels 2013. Mijn aandacht voor De Elephantman moet even de ijskast in. We zijn met een nieuwe voorstelling bezig. Foute Sarahs. Samen met zuster Heddy Lester en Ine Kuhr, jaha, de zus van…. wordt FS een raar komisch programma, naar aanleiding van het boek Foute Sarahs van Claudia Biegel. Met liedjes en sketches en een wisselende bekende Nederlandse gast, gaan we het land in. Het decor past net wel/niet in mijn personen auto. Een Amerikaanse oldtimer, Buick, uit 1977. Hij heeft tijdens een rit naar Friesland zijn Oldest Time wel gehad. We stranden ergens op de A28. De wegenwacht helpt ons verder, maar het vertrouwen in de Buick is weg. Met betraande ogen neem ik afscheid van hem (hij heeft een trekhaak, anders wat hij een zij) en krijg er een moderne auto voor terug. Saai, saai, saai, maar wel bedrijfszeker. Groep blij, ik blij. Maar wel saai.
Oh ja, en het decor past ook. Ondanks dat de voorstelling best succesvol is, verlang ik naar iets groots. Die verdomde crisis. Het roer moet om. Ik moet iets verzinnen waardoor we niet afhankelijk zijn van de theaters. En zo begin ik een aan een nieuw theaterconcept te werken. En in het volgende Blog ga ik dat aan jullie voorleggen.

11-7-2018
Tja belofte maakt schuld.  Ik zal mijn nieuwe concept om theater ‘goedkoper te maken’ proberen uit te leggen.  Een musical bezoeken is duur. Laat Joop Joop zijn en Soldaat van Oranje een uitzondering, maar een doorsnee musical kan €25,- kosten.

Hoe dan?  Door alleen te betalen voor de stoel waar je op zit en niet de lege stoel naast je.  Als we van te voren een voorstelling gepresenteerd krijgen via een video-impressie, een goed verhaal of  een deel van het script met wat liedjes, zou je dan op voorhand een aanbetaling willen doen van €10,- en je postcode willen vermelden.  Via de postcode zoek ik een geschikt theater in jouw omgeving ter grote van het aantal aanmeldingen met dezelfde postcode.
Conclusie: de zaal zit altijd vol en jij betaalt maar €25,-  En ik heb het hier over een voorstelling met 11 mensen op toneel en een orkest tussen de 8 en 12 muzikanten. 

Stel je voor dat 100.000 mensen naar de Elephantman willen komen kijken.  Een kaartje kost dan nog maar €20,- en misschien krijg je er nog een drankje bij ook.

Wie durft dit met mij aan.  Zouden jullie hierop willen reageren. Misschien kunnen we dan wel vijf, zes of zeven keer per jaar een musical of i.d. zien.  Geef het door!!!   

14-7-2018
Waar waren we gebleven. Foute Sarahs, leuke vrouwen voorstelling, zeer leerzaam en heerlijk om weer eens in het theater te banjer-ren. FS zette me aan het schrijven. Door toevallige omstandigheden moest er een nieuw programma voor 4 mei komen. Samen met Heddy (nog steeds mijn zuster) werden we uitgenodigd voor een optreden op dodenherdenking. We hadden dit al eens eerder gedaan en in herhaling treden is niks voor mij. Dus wilde ik een nieuw programma. Door mijn dyslectie was het lezen van verhalen over de tweede wereldoorlog een onmogelijke opgaaf. Zelf schrijven, dat duurt toch veel te lang. Toch maar beginnen. In een maand tijd had ik een heel programma van een uur en 10 minuten geschreven. En iedereen om mij heen blij verrast, zelfs verbaast dat dit van mijn hand kwam.
Dus het land in rond de mei maand.
Het is een mooie maand, mei, lekker somber, altijd wel ergens een herdenking.
En zo ontstond Persona Non Grata. Ik zal binnenkort een verhaal in een Blog doen.

15-7-2018
Bloggen, ik dacht dat het gewoon een verhaaltje schrijven was, maar nu probeer ik jullie in mijn blog te betrekken.  En ik ben vreselijk blij met de reacties.  Maar hoe moet ik jullie antwoord geven op de vragen zonder uitgebreid verslag te doen.  De basisgedachte is: wil jij zelf beslissen over het aanbod of afhankelijk zijn van de smaak van de theaters. Iets veranderen vraagt om moed, durf, medewerking en je idee moet aanslaan bij de groep die je aanspreekt!  Ik houd jullie op de hoogte van de ontwikkelingen.

En zo kom ik terug bij Joseph Merrick, de Elephantman.  Want die ontwikkelingen worden nauwgezet gevolgd door de FB-ers.  We zijn met de repetities begonnen.  Hier en daar tref je een foto aan.  Het is een heerlijke groep.

Enthousiast, meedenkend en hebben volledig vertrouwen in dit product. Ondanks dat we nog drie maanden voor de boeg hebben, staan ze nu al te popelen om het toneel op te gaan.  We zitten in een fase waar van alles uitgeprobeerd wordt. Het is een totaal nieuw product en dat biedt vele mogelijkheden. Is dit karakter streng, meegaand, blij of zwaarmoedig of is die ander grof en brutaal of juist verlegen.   Het is mooi en spannend tegelijk, hoe de acteurs zelf hun bijdrage leveren bij de invulling van hun personage.

Misschien tijd voor een stukje script.    

26-7-2018
Al met al heb ik jullie een aantal beloftes gedaan En als je iets belooft, kun je dat niet afbeloven dus hieronder vind je een stuk tekst uit het script.  Deze scene vindt plaats in een zaaltje in het ziekenhuis waar een aantal artsen presentaties en andere bevindingen met elkaar delen.  Treves is de latere arts van De Elephantman. .  Nu het hoogzomer is zijn de gemoederen ook in het ziekenhuis verhit.  Laten wij het hoofd koel houden op deze extreem warme dag.

TREVES
Waarde collega’s… Waarde leden van het Pathalogisch genootschap.

Dit monsterlijk creatuur vond ik op de Londense kermis. Hij staat daar bekend als The Elephantman. Het is een zwakzinnig schepsel. Hij is volkomen imbeciel en kan alleen maar klanken uitstoten.                                 Als zijn dierlijke stank jullie niet tegenhoudt, kun je hem van dichtbij zien.

Wees niet bang Jeremy, het is niet besmettelijk.

 

Hij is volledig vergroeid. Maar merkwaardig genoeg zijn, zoals je ziet, zijn genitaliën zijn intact en niet aangetast.

Wilburt

(sist naar de anderen) Moge God het behoeden dat er ooit kinderen van komen.

 

             TREVES

De afwijking in zijn rug is zo extreem dat, en dat moeten jullie wel beseffen, dat hij stikt als hij op zijn rug zou slapen. Door het gewicht van zijn hoofd wordt dan zijn keel dichtgedrukt.

Wat ik wil bewijzen bij dit beestmens, en daarom wil ik hem ook onderzoeken en misschien opereren, is dat het een aangeboren afwijking is die ik in de toekomst wil voorkomen. Voorkomen door in te grijpen in….

Wilburt
(onderbreekt)Wat bedoel je met voorkomen

TREVES
Uit onderzoek is gebleken dat deze afwijking niet in een later stadium is kunnen ontstaan en dus moet er ingegrepen worden tijdens de zwangerschap.

Wilburt
Bij de foetus!?

Treves
Als er iets aangeboren is, moet je het daar herstellen.

Wilburt
Ongelofelijk. Wil jij de zaken manipuleren.  Het proces van de schepping naar jouw hand zetten. Wie is hier nu gek, jij of dat beestmens. Wie denk je wel die je bent..

5-8-2018
Na de laatste blog, die natuurlijk vrij lang was, omdat het hier een scene betrof, wil ik jullie even meenemen naar de repetitieruimte. De afgelopen weken hebben we aan een aantal scenes gewerkt, gedanst en gezongen. Het is een waanzinnig mooi gezicht hoe deze acteurs zich inleven in deze nieuwe materie. Soms gaan we van links naar rechts om ergens boven uit te komen. En iedereen draagt zijn steentje bij. Het is jammer dat je dit niet maanden kunt doen. De spelers worden een deel van het product en andersom. Tja, en dan gaan ze zingen en breekt de hemel open. Als componist hoor je voor het eerst jouw nummers door de kelen van een ander. Persoonlijk zou ik zeggen: ”Kom langs, hier word je blij van.” En dat is pas het begin. In Oktober moet het spatten. Met Tamar aan mijn zijde worden de dansen verrassende bewegingen, die misschien niet des musicals zijn, maar zeker passen in het verhaal. Het is teveel om op te noemen. Wat met kop en schouders er bovenuit steekt is dat ik blij ben. Blij met de groep, blij met het team.

11-8-2018

Bloggen is ook teleurstellingen met elkaar delen.  Dit wordt de depressieve blog.  Vandaag het bericht gekregen, dat de subsidieaanvraag VSB-fonds afgewezen is.  Ronduit belachelijk.  Een argumentatie van niks maar vooral omdat wij nu juist het €25,- kaartje in het leven willen roepen. Het zou toch geweldig zijn als de alleenstaande moeder (vader) ook dit soort voorstellingen kan zien.  Zullen we ze met z’n allen een briefje schrijven. Zou wel erg grappig zijn.  Duizend brieven naar VSB.  Okay, “keep on dreaming”, maar dat moet je wel tijdens een depressieve blog.  

Het is best moeilijk om nog iets vervelends te bedenken.  Ik denk dat ik uit mijn depressie ben.

12-8-2018

Mensenlief, wat was het warm de afgelopen dagen. Ik heb nu alle begrip voor diegene die naar het buitenland zijn op vakantie.  Wij thuisblijvers hebben het maar zwaar. Zelfs aan zee of op het water is het een broeikas.
Dus tijd voor een verhaal. Gisteren met Julien bij Jochem (Tom Norman) geweest. Hij speelt Scar in de Lion King.  Veel te zien, lekkere muziek. Gewoon een bijzondere familievoorstelling. Giga uitgepakt qua kostuums en decors. Redelijk vol en dat met deze temperaturen. Kan ik alleen maar jaloers op zijn. 
Totaal aantal medewerkers inclusief achter de schermen schijnt meer dan honderd te zijn. Dan zijn wij een klein cluppie met 35 man.  Toch blij dat ik geweest ben en vooral Jochem heb gezien. Het bevestigt onze keuze.